درس چهاردهم: طوطی و بقال
قالب: مثنویمحتوا: شاعر در قالب یک داستان تمثیلی سعی دارد به مخاطب خود بیاموزد که انسان نباید ظاهربین باشد و ظاهربینی چه آفات و عواقبی دارد. این داستان ما را از شتاب و اشتباه در قضاوت هنگام مشاهدهٔ دو تشابه منع می‌کند.شاعر: مثنوی معنوی (دفتر اول، مولوی)
| کلمه | معنی |
|---|---|
| ابَدال | جِ بدَیل و بَدَل، مردان کامل |
| اشَباه | جِ شِبْه و شَبَه، مانندها، همانندان |
| تَلطَّف | مهربانی، اظهار لطف و مهربانی کردن، نرمی کردن |
| جولقی | پشمینه‌پوش، درویش |
| حاذق | ماهر، چیره‌دست |
| خواجه‌وش | کدخدامنش |
| زبون | خوار، ناتوان |
| سرگین | فضلۀ برخی چهارپایان، مانند اسب و … |
| سفاهت | بی‌خردی، کم‌عقلی، نادانی |
| سوداگر | آنکه کارش داد و ستد است، بازرگان، تاجر |
| طاس | کاسۀ مسی |
| عَربده | فریاد پرخاش‌جویانه برای برانگیختن دعوا و هیاهو، نعره و فریاد |
| قَهر | خشم، غضب؛ قهر کردن: غضب کردن |
| کَل | مخفف کچل |
| مُسلّم داشتن | باور کردن، پذیرفتن |
| ندامت | پشیمانی، تأسف |
واژه‌نامه
بیت ۱
بود بقّالی و وی را طوطی‌ایخوش‌نوایی، سبز، گویا طوطی‌ای
ادامهٔ این درس نیازمند اشتراک است
تحلیل قلمرو فکری، ادبی و زبانی، پاسخ کارگاه متن‌پژوهی و سؤالات امتحانی این درس با اشتراک کتاب در دسترس است.
ورود / ثبت‌نام