درس ششم: نی‌نامه
قالب: مثنویمحتوا: شرح جدایی روح انسان از اصل خویش (عالم معنا)شاعر: مثنوی معنوی، مولوی
| کلمه | معنی |
|---|---|
| اشتیاق | میل قلب است به دیدار محبوب؛ در متن درس، کشش روحِ انسان خداجو در راه شناخت پروردگار و ادراک حقیقت هستی |
| ایدونک | ایدون که؛ ایدون: این چنین |
| بدحالان | کسانی که سیر و سلوک آن‌ها به‌سوی حق، کُند است. |
| برحسب | مطابقِ، طبقِ |
| بی‌گاه شدن | فرارسیدن هنگام غروب یا شب |
| پرده | در اصطلاح موسیقی یعنی آهنگ و نغمه‌های مرتّب، حجاب |
| تاب | فروغ، پرتو |
| تریاق | پادزهر، ضدّزهر |
| حریف | دوست، همدم، همراه |
| خوش‌حالان | رهروان راه حق که از سیر به‌سوی حق شادمان‌اند. |
| دستور | اجازه، وزیر |
| دمساز | مونس، همراز، دردآشنا |
| سور | جشن |
| شرحه‌شرحه | پاره‌پاره؛ شرحه: پارهٔ گوشتی که از درازا بریده باشند. |
| شیون | ناله و ماتم، زاری و فریاد که در مصیبت و محنت برآرند. |
| ظن | گمان، پندار |
| مستغرق | مجذوب، شیفته؛ مستغرق گشتن: حیران و شیفته شدن |
| مستمع | شنونده، گوش‌دارنده |
| مستور | پوشیده، پنهان |
| نفیر | فریاد و زاری به صدای بلند |
واژه‌نامه
بیت ۱
بشنو این نی چون شکایت می‌کنداز جدایی‌ها حکایت می‌کند
ادامهٔ این درس نیازمند اشتراک است
تحلیل قلمرو فکری، ادبی و زبانی، پاسخ کارگاه متن‌پژوهی و سؤالات امتحانی این درس با اشتراک کتاب در دسترس است.
ورود / ثبت‌نام